This is what sjoerdThuisman was originally built for: the messages I sent when I was in Greece (written in Dutch)

Dag 3

3 juli 2004

Here I am in het FNEC-museum tussen opgezette vogels en skeletten van een zeeschildpad, een zeehond en een walvis. Zes bezoekers in de eerste tien minuten, niet slecht. Voor de duidelijkheid: het museum bestaat uit één ruimte met zo'n twintig thema's, die behandeld worden aan de hand van: Engelse en Griekse teksten; foto's; tekeningen; en voorwerpen als potscherven, skeletten en zeesterren.

Op de kaart waar ik nu naast zit staan alle "sightings" van zeezoogdieren aangegeven met kopspelden. Rond Fiskardo zijn de laatste maanden orka's en verschillende dolfijnen gezien. Dus... als je erg lang moet wachten op het volgende verslag, dan heb ik me waarschijnlijk iets te fanatiek bezig gehouden met natuurbehoud, door de orka's bij te voeren met mensenvlees. Over vlees gesproken, er zijn hier nog drie vegetariërs.

Museum van binnen - Het walvisskelet in het museum -

Op het moment is een Fransman aan het juichen omdat hij de legpuzzel van lokale vogels heeft kunnen maken. Het is goed te zien dat er meer mensen zo gek zijn als Suzanne en Sandra op een oranje zeil. Gisteravond hadden we een diner "in the new land", zeker meer "in the middle of nowhere" dan Bergen en inderdaad vrij primitief. Daar werd gezongen door (ja dóór) didgeridoo's en vrij veel wijn gedronken, en ik kwam er tot de conclusie dat onze "baas" het niet slecht zou doen in een psychiatrische inrichting.

Citaat: the only difference between a twelve year old boy and me is that I am more experienced.

Als ik nu een blik naar buiten werp zie ik tussen te witte zuilen van het museum de bergen van Ithaki oprijzen uit de blauwe Ionische zee met op de voorgrond, tussen zuilvormige bomen, de pastelkleurige huizen van het eeuwenoude Fiskardo in het felle zonlicht. Op de foto's op internet zag het hier prachtig uit, maar in het echt is het veel mooier.

Het huis waar we nu wonen is uh... erg apart. We hebben zes wc's, waarvan er twee werken, mits je het wc-papier in de prullenbak gooit in plaat va in de pot. Gaelle, Emma, Dirk en ik wonen op de zolder, waar je beter niet te hard kunt stampen, want dan zak je waarschijnlijk door de vloer. Nadia wil daar niet slapen, omdat ze niet zo houdt van de ratten. Tegen het eind van de week zullen we verhuizen naar het nieuwe grondstuk (90 procent bos), waar vijf caravans zullen komen om in te slapen en een toiletgebouw boven het gat in de rotsbodem dat er nu al is.

- Rattennest in de keuken -

Riolering en waterleiding zijn afhankelijk van transport naar en van het vasteland. De "riolering" op Kefallonia bestaat uit gaten in de grond die regelmatig leeggepompt worden en water wordt met de boot gebracht en is daarom vrij duur ...maar voor dit uitzicht heb ik de ongemakken van de voorzieningen graag over.

Nog even een korte omschrijving van de groep: Nadia (Italiaanse): spreekt weinig Engels, heel anders dan de rest van de groep, de oudste en een beetje "kakkerig". Emma (Zweedse): de laatste die aangekomen is, moet nog wennen en is vrij onzeker. Henna (Finse): doet met denken aan Bregje, blond rastahaar, rustig, maar ze spreekt niet weinig. Eveliina (Finse): Ja, het moet echt met twee i's, grappig, beetje gestoord, praat veel. Gaelle (Francaise): aardig, rustig, praat prima Engels. Martin (Slowaak): Spreek nauwelijks Engels, niet veel mee te communiceren. Dirk (Luxemburger): lijkt zowel uiterlijk als innerlijk op Maurits, aardige jongen. Op Nadia en Martin na is het Engels van de vrijwilligers trouwens erg goed. Waarschijnlijk komt vandaag de laatste vrijwilliger, een Duitse jongen. De overige drie komen niet meer, dus we zijn de komende zes maanden met negen personen.

Ik ben één van de drie verantwoordelijken voor het museum en de enige die verantwoordelijk is voor de FNEC-krant en voorlichting aan kinderen en misschien binnenkort de Neptune III, de boot die gebruikt wordt bij het duiken. Deze week zullen de lessen van het rescue team beginnen, de hulpdienst waar ik deel van uit ga maken. Vorig jaar hebben ze twee personen niet meer kunnen redden, hopelijk gaat het dit jaar beter.

Het was een maand in drie dagen. Tot de volgende keer!

Warme groetjes, Sjoerd

P.S. It's just too hot here...

Hoi daar in het (niet meer zo) koude kikkerlandje

5 augustus 2004

Eergisteren heb ik een man in een lijkzak gelegd. Het eerste slachtoffer dat we niet in warmbloedige staat over de bergwegen naar Argostoli hebben vervoerd. Hij was een vriend van "de club", die ooit het, thans inactieve, FNEC-radiostation heeft gerund. De dokter verkeerde bijna in tranen en de rit naar het ziekenhuis was dan ook nog beklemmender dan onze (van Eveliina en mij) eerste "missie". Ik denk dat het de eerste keer een oude vrouw met een gebroken been betrof; gevolgd door een meisje met hersenschade na een epileptische aanval; daarna een zelfmoordpoging van een balkon; nog een man die 20 meter verderop van een balkon viel; en een oude man met een gebroken been.

Om mijn nek hangt de "reddingstelefoon", door Andreas mijn tweede huid genoemd. Als er een ongeluk plaatsvindt op dit noordelijk deel van het eiland rinkelen achtereenvolgens de telefoon in het ziekenhuis, Andreas' telefoon en het toestel om mijn nek. Vervolgens pakken Eveliina en ik onze rescue-team-T-shirts en zorgen we dat we zo snel mogelijk in de ambulance zitten. De weg naar het ziekenhuis in Argostoli is zeer bochtig en waarschijnlijk de mooiste route die ik ooit heb gezien: eerst beboste heuvels, dan berghellingen links en rechts met 300 meter onder je de Ionische zee, waaruit na enkele kilometers het Veneziaanse kasteel van het eiland Assos rijst, gevolgd door het witte strand Myrtos onder aan de krijtrotsen. Dan verdwijnt de weg in het binnenland, tot na 5 kilometer de baai van Argostoli verschijnt, een inham die diep in het rotsblok Kefalonia snijdt. Na een paar stormachtige dagen, zoals vorige week, is het water vermengd met het witte zand van de bodem en klotst het fel blauw onder aan de rotsen. De Noordzee is oud afwaswater. Het dorp waar we maandag de grijze man hebben opgehaald ligt op 600 meter hoogte aan de zee. Ik lijd aan een groeiend begrip voor het cliché "verliefd worden op een landschap".

De weg naar het ziekenhuis - De weg (witte streep op helling) vanaf Assos -

De rest van de groep, (nou ja, 6 van de 9) is nu bezig met de grote theorietoets voor het duikcertificaat. Stress, stress. Ik ben erg blij met de andere vrijwilligers, na een maand zijn we een behoorlijk hechte groep. Nick en Gaelle net aangekomen, "hug, hug"; ze denken dat iedereen het gehaald heeft.

Inmiddels wonen we enkele weken in het bos, dus misschien is het tijd om een omschrijving te geven van ons "nieuwe huis". Arriverend vanuit de richting van Fiskardo: je neemt een steile zandweg het bos in; na 200m sla je rechtsaf een pad in over een veldje, tussen enkele bomen door en dan zie je 2 stacaravans (eenvoudig, wit) en rechts een enorme olijfboom. Waarschijnlijk word je verwelkomd door twee blaffende honden en Emile, onze grijze boskat. Als je nu je weg vervolgt over het bospad tussen de olijfboom en de caravans in, op de voet gevolgd door Emile...

(binnenkort meer, ik werd net gebeld: Eveliina vraagt of ik mee wil wandelen met de paarden; Eveliina en Henna rijden op twee halflingers, en ik loop mee met Maro de ezel)

Donderdag 12-8-2004

...door Emile, dan kom je bij een splitsing. Links is de druppeldouche en de fundering van het toiletgebouw, rechts het pad omhoog naar onze caravans. De bomen om je heen zijn voornamelijk eiken met stekelige bladeren en hoge cipressen. De eerste caravan links is die van Nick, Martin en mij, en daarachter zie je de caravan van Henna en Eve en die van Dirk en Gaelle; iets verder naar beneden staat een wat grotere caravan, waar Nadia en Emma slapen. Na dit alles aanschouwd te hebben vervolg je je weg omhoog en kom je in de woonkamer en de keuken. De woonkamer bestaat uit een grote houten tafel waar we met zijn negenen eten en drie kleine tafels en een aantal stoelen. De vloer onder je voeten is donkere bosgrond bezaaid met de witte stenen waaruit het hele eiland opgebouwd is. De keuken bestaat uit keukenkastjes op pallets, een gasbrander en een zwarte watertank, onder een dak van boomstammen, golfplaten en palmbladeren. Je neemt nu eerst de plastic fles van de tafel en drinkt wat water, het zweet drupt van je gezicht, en dan loop je om de tafel heen richting rokershoek. Dit deel van het kamp is ongetwijfeld het minst nuttige. Veel gerookt wordt er niet en als er wordt gerookt dan is het niet daar. Het pad gaat verder aan je linkerhand naar de kippen en eenden. Ik adviseer je niet naar rechts te gaan want daar ligt een van de drukst bezochte toiletgebieden van ons bos. Helaas... dat kun je ruiken.

De keuken en woonkamer in ons bos - De woonkamer met de keuken -

Terug naar het museum waar ik nu zit. In de afgelopen 10 minuten zijn in totaal 25 mensen binnengekomen. Oef! de eerste 'museum duty" die ik heb gedaan, had ik er 42 in 7 uur. De toeristenpiek ligt rond half augustus en dat is te merken.

Programma van Woensdag: een dag uit het leven van...

22 Augustus 2004

8.20 uur werk ik mij uit mijn lakenhoes, hijs ik me in mijn korte broek, sokken en schoenen (i.v.m. blaar tijdelijk geen sandalen), hang ik mijn telefoon om mijn nek en spring ik uit de caravan, onderweg "goedemorgen Martin" mompelend.

8.25 uur neem ik een wc-rol en loop ik het bos in.

8.26 uur... laat ik daar maar niet dieper op in gaan.

8.30 uur ga ik naar de watertank in de keuken en open ik de kraan om te ontdekken dat er geen water uit komt, omdat de kraan verstopt is geraakt met een wijd scala aan organische en anorganische partikeltjes.

8.32 uur arriveer ik bij de drie grote watertanks, alwaar ik wederom vergeefs een kraan open. Oh ja, Dirk vergat op een dag de kraan te sluiten... en daar verdwenen luttele honderden litertjes water in de Griekse kalkrotsen. Niet vandaag, mijn handen en hoofd zullen het met wat minder moeten stellen (uit de tank waar wel nog water in zit).

8.35 uur slenter ik druppelend - heerlijk dat je de vloer hier niet kunt bevuilen - naar ons palmbladerdak en eet een snee brood met aardbeienjam.

8.45 uur loop ik met mijn schooltas (inhoud: stenen die ik op een wandeling verzameld heb; twee lege plastic zakken; een portemonnee met 27 euro; twee pennen; een notitieboekje) naar beneden over het bospad naar de "containers" van Stacey en Charlotte, om mijn weg te vervolgen naar de kiezelweg, waar al snel de minibus zal arriveren.

9.05 uur ga ik van de minibus naar het museum. Daar vertelt Andreas aan Gaelle en mij dat we de komende maanden een "touristguide", een kinderstripkleurboek, een identificeerboekje aangaande dolfijnen en een onderwaterfauna-identificeerkaart voor hem kunnen/mogen/moeten maken.

Het museum in Fiskardo - Het museum -

9.10 uur... uh, nee, laat ik het tempo wat verhogen. De komende uren houd ik mij bezig met:

het uitschrijven van het scenario voor het toneelstukje over overbevissing voor de kinderdag van zaterdag aanstaande.
het maken van een lijst van benodigdheden voor het toneelstuk.
het maken van twee vishengels voor... jawel, het zelfde toneelstuk.
het helpen van drie andere mensen bij computerwerk
het laten knippen van mijn haar. Uhm ja, dat is een passieve activiteit. (paradox of contradictio?)
het over een muur werpen van wijle Sjoerds haar.
het met tape repareren van de zojuist door mij in een verwoede schoonmaakpoging verminkte tondeuse.
het onderhouden van mijn inter-fnec-ale sociale netwerk (kletsen).

tot...

14.00 uur verlaat ik het museum, om 12 seconden later terug te keren voor mijn rugzak, om me dan in een jeep te wurmen met Carla (hond), Fatboy (idem), Stacey, Gaelle en Dirk (3x mens).

14.20 uur doe ik me te goed aan een Griekse salade (snijd 2 komkommers, 10 tomaten, 2 uien en 250 gram feta in stukjes, gooi er wat olijfolie, zout en oregano over en kom dan tot de conclusie dat het een beetje vreemd is dat je zojuist een salade hebt gemaakt voor negen mensen) en drink ik een glas water, na de grootste stukjes eruit gevist te hebben (I love tangconstructies).

15.00 uur (ja, lange lunch) werpen Dirk, Nick en ik even met mijn frisbee, waarna ik mij aan onze "goatshit"-eettafel zet (german- of limboisme) om het eerste deel van deze tekst te schrijven.

16.00 uur vertrekken Gaelle, Nick en ik (telkens een literair gevoel, wanneer ik dit schrijf) naar de platia in Andipata om te frisbeeën. Er is een schaduwrijke hoek op het plein, waar we beurtelings staan om niet oververhit te raken (nee, ik kan het niet laten te vermelden dat het overdag nog steeds rond de 30 graden wordt).

16.46.23 uur (fo... chronografisch geheugen) belt Martin om te vertellen dat er een klimreddingstraining is op het museumstrand.

Martins reddingscursus - Martin laat zien hoe je iemand kan redden van een berghelling -

17.10 uur staan Gaelle en ik (Nick doet niet meer helemaal mee in de fnec-activiteiten) tussen de andere toeschouwers naast het strand. Voor de Nederlandse lezer lijkt het misschien wat bizar, maar hier kun je inderdaad een reddingsmissie op een berghelling simuleren op een doorsnee strand in een vissersdorpje (of rijke-toeristendorpje, zo je wilt). Martin is een ervaren Slowaakse klimmer, dus die heeft er niet zo'n moeite mee de lichtelijk eigenwijze - Hoe doe je dat? Oh nee, ik zie het al... hé, nu is je touw een rugzak, hoe deed je dat? Nee, laat maar, ik zie het al... tja, ik ben een snelle leerling! - Andreas een klimcursus te geven.

13, 14, 15, 16 uhum... seconden geleden zei Martin met een zwaar Slowaaks accent over Andreas: He's really a lunatic, maar dat terzijde.

Een huis dat voor 1953 bewoond was - Onderweg van Fiskardo naar het bos -

18.30 uur (de tijd gaat snel als je je vermaakt) vertrek ik uit Fiskardo, om mij langs een Romeinse troon, de grootste disco van het eiland, een 17e-eeuwse kerk en tientallen muren van voor 1953 (aardbeving) te begeven naar ons thuisbos.

19.00 uur zet ik me weer aan het schrijven, tot nu: 19.57 uur. Nee, ik was niet fulltime aan het schrijven, zo nu en dan las ik terug of onderhield ik mijn inte... uh, sprak ik met de andere vrijwilligers. Zo, dat was het dan, nu ga ik hoorn spelen tot ik de bel hoor voor "dinnertime".

Kali spera!

Nawoord van Eveliina: "Finnish people finish people."

Pardon nog even een typering van Andreas: zoals jullie ongetwijfeld weten hebben we hier geen warm water, geen wc en geen elektriciteit. Andreas vindt dat we niet genoeg initiatief laten zien: If I were you, I would have put... wood all around my caravan. Wij begrijpen het ook niet. Hij verbiedt ons de restjes van zijn mousaka (aubergineschotel) en cake te eten, om het vervolgens in ieders bijzijn aan de honden te voeren.

Nick (vertaling): Pas maar op: de enige reden voor Hitlers gedrag, is het feit dat zijn vader meer aandacht had voor zijn honden dan voor zijn zoon.

- Een panorama over de Ionische zee, met de eilanden Lefkada (links) en Ithaki (rechts) en het vasteland (rechts van het midden), onderweg van Fiskardo naar het bos -

Een goede dag

12 Oktober 2004

Bovenstaande is een wens, geen omschrijving van de dag waar ik nu over ga vertellen.

Gistermorgen, maandag 11 oktober 2004, kwamen we met zijn allen bijeen in het kantoorgedeelte van het museum voor de wekelijkse "monday morning meeting". Andreas sprak over enkele administratieve zaken; hij had wat handtekeningen nodig om alle papieren te versturen aangaande de evaluatie die plaatsvindt halverwege de loop van een project. Deze morgen zou hij naar Argostoli gaan om dit papierwerk te versturen. De meeting werd verschoven naar een later tijdstip, met een kleine meeting voor Nadia, Emma en mij een half uur voor aanvang.

Laat ik het verhaal oppakken op dit latere tijdstip en niet ingaan op de speculaties die volgden.

Andreas komt terug van zijn dagje Argostoli en vraagt Emma, Nadia en mij om plaats te nemen in het kantoor van Stacey, een kantoortje tussen het eigenlijke museum en het werkgedeelte in. Zijn gezicht heeft de uitdrukkingsloosheid die we inmiddels maar al te goed kennen: de stilte voor de storm.

Hij vertelt ons dat het niet goed gaat in Fnec (makes sense to me) en dat dat voornamelijk komt door de onderlinge relatie tussen Emma, Sjoerd en Andreas (dit is nieuw voor mij en aan de gezichtsuitdrukkingen van de twee andere vrijwilligers te zien, niet alleen voor mij). Wij drieën zijn als een kanker die zich verspreidt in de groep, vrij vertaald in het Nederlands wordt dat: door onze verstoorde omgang wordt de sfeer in de groep verpest. Hij brengt ons op de hoogte van het feit dat het zo niet langer gaat, hij wilt nu een oplossing hebben voor dit probleem. Andreas heeft vaker vrijwilligers gehad waar hij op persoonlijk niveau problemen mee had, maar daar hoefde de werkrelatie niet onder te leiden. Nu ligt dat anders.

Zo, hij heeft gesproken, hij zal even zijn mond houden en het woord laten aan ons.

Andreas, je zegt dat onze werkrelatie verstoord wordt door onze persoonlijke botsing. Kun je een voorbeeld geven, want wij hebben bijna niet samen hoeven werken? Andreas, enkele decibellen luider: Luister, wij zijn hier nu niet om het verleden te analyseren! Ik: Maar het is toch wel belangrijk om te weten wat er dan mis is? Nog een draai naar rechts van de volumeknop: We kunnen volgende week naar een bar gaan en dan zal ik je duizenden voorbeelden geven, maar niet nu! Ik: Ok. Andreas: Ik hoor van andere vrijwilligers regelmatig '...en toen zei Emma over jou' of 'maar Sjoerd zei dat je', dus ik heb wel door dat jullie de andere vrijwilligers, al dan niet met opzet, overreden mij te hekelen.

Zo kan het niet verder, hij zal zo onze evaluatieformulieren lezen en dan zal hij een beslissing nemen, maar eerst moet hij ons nog iets vragen: Kun je nog met mij werken? Ik: Ja, op een zakelijk niveau, zeker. Andreas: En jij, Emma, kun jij nog met mij werken. Emma: Ja, I guess. Andreas: Ok, ik zal jullie evaluatieformulieren lezen en een beslissing nemen. Tot in de "big meeting".

Emma en ik lopen naar buiten. Aan het rechtereind van de zuilengalerij zit de rest van de groep zwijgzaam in het felle zonlicht te wachten. Vijf paar ogen richten zich abrupt op de slachtoffers. En, wat zei hij? Ik: Sorry, ik weet niet wat ik moet zeggen. Misschien kan ik beter niet spreken. Reactie: Ah, maar wat heeft hij dan gedaan? Heeft hij gevraagd of jullie het project willen verlaten? Ik: Nee, niet echt. Reactie: Ah, ok."

Andreas roept ons naar binnen voor de groepsbijeenkomst. Veel 'bla bla' over toekomstplannen voor de club, deze week gaat hij naar Patras om het wc-gebouw te halen (zoals de afgelopen zes weken) en we gaan het dak boven de stallen afmaken en...

...ik heb besloten de contracten van Emma en Sjoerd te verbreken. Hier hebben jullie twee de eindevaluatiepapieren. Ik heb nog een stapeltje, leg ze hier neer. Wie het wilt, kan er een pakken. Gisteravond heb ik veel nagedacht. Ik zei tegen mezelf: 'Andreas, heb jij die vrijwilligers wel nodig, kun jij al die dingen niet alleen?' En ja, ik kan alles zonder jullie, waarom zou ik samenwerken met vrijwilligers waar ik niet mee op kan schieten? Bedankt voor jullie aandacht.

Nou, dat was het dan. De andere vrijwilligers begrijpen niet waarom hij Emma en mij uitgekozen heeft, wij hadden niet meer problemen met hem dan Dirk, Nadia, Gaelle en Martin, maar blijkbaar heeft hij gewoon een hekel aan ons.

Dirk heeft iets met Emma en wil nu ook vertrekken.

Martin wil hier zo snel mogelijk weg, maar wil liefst niet terug naar Slowakije, omdat hij daar niets heeft om van te leven en geen Engels kan leren.

Gaelle wil vertrekken aan het eind van de maand.

Nadia beschouwde Emma als haar beste vriendin hier en ze werkte iedere dag hoofdzakelijk samen met mij.

Henna weet niet wat ze moet doen, maar wil niet graag terug naar Finland.

Eveliina wil wel blijven, maar zeker niet alleen met hem.

Vandaag ga ik kijken of ze misschien ergens anders in een Grieks EVS-project een plaats voor me hebben en anders kijk ik of het mogelijk is om een poosje in Sarakina (bij oom en tante) te verblijven. Komende vrijdag ga ik naar het vliegveld in Argostoli om Boi en Bregje (broer en zus) op te halen, de vakantie gaat wat mij betreft gewoon door, ook al moet ik nu misschien ook een hotelkamer zien te regelen. De week erna komen Hans en José (ouders), die ook in Fiskardo zullen verblijven. In andere woorden: ik ben nog niet weg hier, of beter: ik ben nog niet terug in Nederland. Sorry aan iedereen die liever persoonlijk op de hoogte was gebracht dan op mijn website. Dit is nu veruit de eenvoudigste communicatie, aangezien mijn fnec-gsm niet meer in mijn bezit is.

Ik denk dat Stefan nu de welkomstpagina van deze website moet veranderen, maar ik kan jullie nog steeds op de hoogte houden met foto's en verhalen.

Groetjes,

Sjoerd

- Een week later, met Dirk, Nadia, Boi en Bregje op het strand Platiamos (wij zijn de stipjes op het strand!)-